Ons verhaal

Elke morgen ging ik met de trein naar Aken. Na het eindexamen ben ik daar met mijn opleiding begonnen en was in het 3de jaar. Dagelijks ging ik vanuit mijn geboortestad 30 minuten met de bus naar het station en van daaruit 20 minuten met de trein tot Aken, om tenslotte nog een keer 10 minuten naar kantoor te wandelen. Natuurlijk kan je in de bus en in de trein zitten lezen, maar met de tijd is het gerij alleen maar vervelend. Voor heen- en terugweg gingen dagelijk immers 2 uur naar de knoppen. En ofschoon ik het een of andere gezicht spoedig kon, kwamen zelden opmerkelijke conversaties tot stand. Alleen een oudere heer, die slecht ter been was, verwikelde me af en toe in erg eenzijdige gesprekken betreffende het weer en zijn werk in een bibliotheek. Vaak wenkte hij me naar zich toe, als er naast hem nog een zitplaats vrij was, en ofschoon ik vroeg 's ochtends liever met mijn neus in een boek wilde stoppen, liet de hoffelijkheid zelden toe hem te ignoreren.
Zo heb ik het aan deze loslippige bibliothecaris te danken, dat op een dag een aardige, jonge man naast me ging zitten, die halverwege mijn treintraject naar Aken instapte. Hij was me al een paar keer opgevallen. Hij had meestal een geruit hemd aan, waarvan hij de mouwen tot boven de ellebogen had opgestropt. Maar vooral stapte hij altijd met een glimlach in. Zelfs 's winters, vroeg in de ochtend als het nog donker en het weer meestal erg onvriendelijk was, wenste hij de omstanders een goede morgen en straalde een goed humeur uit. Bovendien was hij aantrekkelijk en ook dat was me opgevallen.Toch concludeerde ik dat een zo attractieve en charmante man vast en zeker gebonden was en geen verhoogde belangstellung voor mij mocht hebben. Dus leek het me ook niet beduidend toen we voor de erste keer over het weer gingen praten, omdat de bibliothecaris ook hem naar een vrije zitplaats had gewezen. Zelfs nadat we erna een gesprek voerden, ook zonder dat de genoemde heer erbij was, beschouwde ik het als een tijdverdrijf zonder belang. Pas veel, veel later zou ik te weten komen dat mijn nieuwe kennis, alleen om mij te zien, diverse keren een andere trein pakte en dus te laat op werk was geweest. Zodoende werden onze ontmoetingen en conversaties frequenter en op een gegeven ogenblik toen onze wegen zich alweer in Aken op de station scheidden, reikte hij mij de hand en zei, dat hij Michael heette (Engels uitgesproken). Ook ik verried hem mijn voornaam en alleen met deze informatie en met de plaats waar ik werkte, ontdekte Michael mijn emailadres en schreef me. En deze email zou ik bijna hebben gewist, omdat ik de afzender-naam niet kende en ze voor spam hield. Alleen het onderwerp dat iets van treinkennismaking zei weerhield me op het nippertje ervan af . Zo ontstond naast de aanvankelijk oppervlakkige gesprekken in de trein een intensieve email-uitwisseling waarin we iets meer van elkaar kwamen te weten. Ik had Michael tegen de 25 geschat (ik was 21), maar hij was al 29 en had daadwerkelijk angst, dat dit verschil in lee ftijd me stoorde. Verder stelde ik vast, dat hij niet Michael maar Michel heette en Nederlander was. Alleen zijn collega's uit Aken hadden hem nieuw gedoopt. Naar enkele weken duwde Michel me 's morgens een envelop met een handgeschreven brief in de hand waarin hij bekende dat hij meer dan alleen vriendschap voor mij voelde. Om welke reden ook, had ik er nog steeds geen rekening mee gehouden, maar was verder van mening geweest dat hij een even mooie vriendin had en ik alleen een aardige kennis was. Maar hij was single en daarom aarzelde ook ik. Maar tenminste liet ik me verleiden, om na het werk samen een kopje kofie te gaan drinken. En zo goed amuseert en zo veel gelachen, als op deze namiddag had ik lange tijd niet meer. Michel begon me 's morgens met de trein tegemoet te rijden en af en toe ging hij zelfs na het werk nog met me mee naar mijn station om vanaf daar de halve weg weer terug te moeten. En op een avond in oktober ging hij weer met me naar mijn eindstation en toen we ons er in de verbindingstun nel afscheid genomen hadden en het station zo goed als uitgestorven was, kusten we elkaar voor de erste keer. Dit kieuwel??? in mijn buik terwijl onze lippen dichter bij elkaar kwamen duurde een eeuwigheid maar het was heerlijk. En daarmee was de ban natuurlijk gebroken! Wij zagen elkaar steeds meer en Michel was steeds vaker ook bij mij thuis. Wij lagen de halve nacht aan elkaar geknuffeld op de sofa, luisterden naar oude muziek en praatten. Soms ging Michel pas om 3.00 of 4.00 uur 's nachts naar huis, om me om 7.00 uur al weer op de trein te ontmoeten. Zo gek zijn alleen verliefde. En met zo weinig slaap uitkomen ook! En na bijna één jaar heeft Michel dan zijn intrek bij mij genomen en alles was perfect. Zijn familie heeft me met open armen ontvangen en mijn ouders houden van hem als van een eigen zoon. Maar vooral staat Michel mij altijd ter zijde en is me tot steun waar hij kan. Nadat ik mijn opleiding afgemaakt had, wist ik niet hoe het verder zou gaan. Ik wilde iets anders doen maar wist niet wat. Bijna één jaar twijfelde ik en was ik ongelukkig. Maar toen ik besliste een filosofie-studie te volgen heeft Michel geen moment geaarzeld mijn enthousiasme te ondersteunen. Soms denk ik dat hij mij alvast beter kent dan ik me zelfs. Hij doorziet meteen als ik komediespeel en weet steeds hoe hij me gelukkig kan maken. Niet in de laatste plaats heeft hij ook mijn langjarige hobby's het zeilen en het duiken lief gekregen en wij kunnen ons zowel samen als apart amuseren. Helaas werd Michel na zijn promotie een baan in Stuttgart aangeboden en sinds inmiddels 2 jaren hebben we elkaar alleen in het weekend. Maar ook dat lijkt ons niet te hebben geschaad en dus plannen we nu na een romantisch aanzoek op oud en nieuw 2007/08 ons huwelijk voor augustus 2009.
In het begin van ons relatie heeft Michel de liefde een keer ermee vergeleken een toefje zand in de holle hand te houden. Pak je te vast aan druk je de zand tussen de vingers eruit en je ben hem kwijt. Maar ook als je hem te los grijpt dwarrelt hij tussen de vingers doorheen en gaat verloren. Liefde is ergo een knap mix van vasthouden en vrijheid laten. En ik denk met dit heerlijke begrip kunnen we allebij een heel leven lang gelukkig worden.

25.07.2008: Onze Love-Story wordt gepubliceerd!!!

Dit verhaal heb ik, Sonja op Duits speciaal voor de prijsvraag van de tijdschrift „HOCHZEIT“ geschreven en het werd als winnaarverhaal gekozen. In de augustus-uitgave 2008 wordt het gepubliceerd en gewonnen heb ik een bruidsjurk van Kleemeier.